အေ၀းသုိ႔

ပာုတ္တယ္...ဒီေန့ပဲ...
ဒီလုိ ႏွင္းေတြေ၀ ေနတဲ့ အခ်ိန္...ဒီလုိေန ေရာင္ မေတြ႔ရတဲ့ေန့ေလးေပါ့...
၂၀၀၉ ဒီဇင္ဘာလ ၂၂ ရက္မွာေပါ့....

 ရင္ထဲက ေမာလာသၿဖင့္ ကုတင္ေဘးနားက ေရဘူး ယူကာေသာက္လုိက္ရသည္။ ဒီတစ္ေခါက္ေဆး သြင္းၿပီးကတည္းက လူကေနလုိ့မေကာင္း.ပုိလဲေမာလာသည္။ အစားလဲမ၀င္ေတာ့.၀င္ေလထြက္ေလ မွတ္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အသက္ရူက်ပ္သလုိ ခံစားရ၏။ ဒီလုိည ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ အမုန္းဆုံး။ ေဆးရုံနံ ေတြကုိကၽြန္ေတာ္မုန္းတယ္၊ လူနာေတြရဲ့ ညဥ္းသံ ေတြကုိလဲ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္၊  ကၽြန္ေတာ့္ ခုတင္ ေဘးနား က လူနာေတြဆုံး သြား ၿပီး ေခါထုတ္သြားတဲ့ၿမင္ကြင္းေတြကုိ လဲ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကုန္လာ ပါပီ...ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေသရမွာကုိ ေတာ့ မေၾကာက္ဘူး ဗ်..ဘာလုိ့လဲ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ့လုိ ကင္ဆာ ေရာဂါ ေတြ အတြက္ ေသၿခင္းပာာ နိဗၺာန္ ပဲေလ. ေအာင္ၿမင္မူကုိလဲကၽြန္ေတာ္ မမက္ေမာပါဘူး..ေက်ာ္ၾကားမူကုိလုိ မလုိခ်င္ေတာ့ပါဘူး..ဘ၀မွာ အေရးၾကီးဆုံးလုိ့ထင္ရတဲ့ ေငြ ေတြကုိလဲ ကၽြန္ေတာ္မရွာခဲ့ခ်င္ပါဘူး.ဒါေပမယ့္ အေမ အေဖ  ကုိေတာ့ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တာေပါ့၊ အဲ့လုိပါပဲဒါ႕ကၽြန္ေတာ္ၿဖစ္ေနက် ပါပဲ...အိပ္လုိ့မေၿပာတဲ့ ညေတြဆုိ အဆုံးမသတ္ႏုိင္တဲ့ အေတြးေတြ ကုိ ေတြးရတာ ကုိကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္လာၿပီေလ၊

"ေဆးထုိးေပးပါ...႕ကၽြန္မကုိေဆးထုိးေပးပါ...ေဆးထုိးေပးၾကပါ"
 ေပာာ ၾကားလား..ပာုိဘက္ အမ်ိဴးသမီး ေဆာင္ က ေအာ္ ေနတာေလ...နာလြန္းလုိ့ေနမွာေပါ့..သူတုိ့အသံေတြကုိသာ ဂရုစုိက္ေနရင္ ကၽြန္ေတာ္လဲ အိပ္လုိ့ရမွာ မပာုတ္ေတာ့ဘူးေလ..ကၽြန္ေတာ္အားရွိေအာင္အိပ္ရမယ္..ဆရာ၀န္ကေၿပာထားေသးတယ္..ေနာက္တစ္ပါတ္ေဆးသြင္း မွာတဲ့..အားရွိေအာင္ေနထားတဲ့.
.............................အပုိင္း(၂)....................................................................................................

 "သူငယ္ခ်င္း ၊ သက္သာလား၊ စားလုိ့ေကာ၀င္လား၊ မေန့က အိပ္လုိ့ေကာ ေပ်ာ္႕ရဲ့လား " Alvin က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သတိတရ လာေမးသည္။ Wandy တုိ့ Carol တုိ့က ေတာ့ ပာုိဘက္ က အဘြားၾ႕ကီးေတြနဲ့ အဖြဲ႔က်ေနတယ္..

"ေအး.မေန့ကေဆး သြင္းထားတာေလ..ဒီလုိပါပဲကြ.ငါအားရွိေအာင္ အိပ္ရမယ္ေလ.ညက ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေၿပာဘူးကြ"

"ေအး ဒါဆုိလဲ ငါ ဘုန္းဘုန္းတုိ့ အေဆာင္ဘက္သြားလုိက္ဦးမယ္..မင္းအတြက္ငါတုိ့ စာအုပ္ေတြယူလာတယ္..ထားခဲ့မယ္ေနာ္" Alvin က နူတ္ဆက္ကာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေဆာင္ကုိထြက္သြားသည္။

Alvin တုိ့ Wandy တုိ့ Carol တုိ့က ကၽြန္ေတာ္တုိ့ နားခုိေနတဲ့ ကင္ဆာေဖာင္ေထးရွင္း မွာ လုပ္အားေပးလာလုပ္က်တာေလ..
႕USသြားရင္ experiences ရေအာင္ဆုိလားပဲ..သူတုိ့က ကၽြန္ေတာ္နဲ့ အသက္တူတူ ေလ..ဒါေၾကာင့္ သူတုိ့နဲ့ ခင္တယ္ေလ.

ဒီကုိသူတုိ့က တစ္ပါတ္ တစ္ခါ လာၾကတယ္..႕ကၽြန္ေတာ္ တုိ့လုိ ကင္ဆာေရာဂါ သည္ေတြ နဲ့ စကားေၿပာေပးတယ္..ၿပီးရင္ေတာ့ သူတုိ့ၿပန္သြားၾကတယ္၊ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူတုိ့ နဲ့ စကား ေၿပာလုိက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ လူေကာင္း တစ္ေယာက္ လုိ ခံစားရတယ္၊ နာတာေတြကုိ ေမ့သြားတယ္..သူတုိ့က အၿပံဳးေတြကုိယူေဆာင္လာေပးတယ္ေလ..႕ေန၀င္ခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေနရတဲ့ လူေတြ အဖုိ့ သူတုိ့ ရဲ့ ၾကင္နာမူ ေတြပာာ ခြန္အားေတြၿဖစ္ေစတယ္. ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားရွိခုိးတုိင္း သူတုိ့ ကုိ ေမတၱာ ပုိ့ေပးတယ္

"ေတာင္" ေပာာ ထမင္းစားေဆာင္ က အခ်က္ေတာင္ေပးေနၿပီ။ အခ်ိန္ေတြက လဲၿမန္လုိက္တာေနာ္..ထမင္းကုိေတာ့ ကုိတာ နဲ့ ပဲ ယူခုိင္းလုိက္ေတာ့မယ္..

"ကုိတာေရ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ထမင္း ေလးယူလာေပးပါေနာ္ " "ေအးပါ ပာ မင္းစားႏုိင္ပါ့မလားကြ.ဒီေန့ပာင္း ေတာ့ ေကာင္းမယ္ထင္တာပဲ ငါလာပုိ့ေပးမယ္ " ကုိတာက ကၽြန္ေတာ့္ ပန္းကန္ နဲ့ သူ့ပန္းကန္ ကုိယူကာ ထမင္းစားေဆာင္ ကုိ ထြက္သြားသည္။

ၾကက္သားတစ္တုံးနဲ့ ခ်ဥ္ရည္ပာင္း ပါလား..ပာင္း ၿမင္ ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားခ်င္စိတ္ၿဖစ္လာသည္။ ေခါင္းအုံး ကုိေနာက္ မွီကာ ထမင္းစား ရန္ ခုံကုိ ခုတင္ေပါ အရင္တင္ရမည္။ ခုတေလာေလာ ဘာလုပ္ လုပ္ ေမာခ်င္လာသည္။   ခ်ဥ္ရည္ပာင္းေလးကုိရြဲရြဲ ေလးဆမ္း ၿပီး ထမင္းနဲ့ ၾကက္သား ကုိ နယ္စားရင္ စားေကာင္းတယ္ လုိ့ ေမေမေၿပာဖူးတယ္.."အုိး...အန္ခ်င္လုိက္တာ." စိတ္ညစ္တယ္. ဒီလုိ ေဆးသြင္းရင္ ၁၀ ရက္ေလာက္ေတာ့ ခံရၿပီပဲ..ေမေမ  က လဲ တစ္ပါတ္ မွ တစ္ခါပဲ လာႏုိ္င္ၾကတယ္..ေမေမ  လာရင္ ေမေမ က ေခ်ာ့ေမာ့ ေကၽြးေတာ့ အစာ က ၀င္ေသးတယ္..ခုေတာ့ဘာမွစားခ်င္စိတ္ကုိ မရွိေတာ့ဘူး..ထမင္းပန္းကန္ေလး ကုိ ေဘးနားက စားပြဲေပါ ၿပန္တင္ ၿပီး.. Alvin ထားခဲ့တဲ့ စားအုပ္ေလးေတြကုိ ေမႊ ၾကည့္မိတယ္..TIME Magazine တဲ့...ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲယူလုိက္မိသည္။ ဘာလုိ့လဲ ဆုိေတာ့ Magazine ေတြ မွာ ႏုိင္ငံၿခား က အႏုပညာရွင္ ေတြ ဓါတ္ပုံေတြ ပါတယ္ေလ.အဲ့ဓါတ္ပုံေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ၿဖတ္ၿဖတ္ၿပီး သိမ္းထားတတ္တယ္..အမွတ္တရေပါ့
ေပာာ Lady Ga Ga ဆုိပါလား..ဆန္းၿပားလွတဲ့ သူ့ ၀တ္စားထားပုံ က ၿမန္မာ မ်က္စိနဲ့ ၾကည့္ဖုိ့ဆုိတာ ခဲယဥ္းလွပါတယ္..ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ Note Book ထဲ ေလးထုတ္ ကာ Lady Ga Ga ဆုိၿပီး မွတ္ထားလုိက္သည္။ ဒီတစ္ခါ Alvin တုိ့လာရင္ ေမးရမယ္....

ေၾသာ္ သက္တူရြယ္တူ ေတြဆုိ ေပမယ့္လဲ  သူတုိ့ ဘ၀ေပး ကံ ကေကာင္းလုိက္တာေနာ္...US ဆုိတဲ့ ေနရာၾကီးမွာ စာေတြသြားသင္ၾကမယ္တဲ့..Alvin က ဗိသုကာ ဆုိလားယူမယ္တဲ့...Carol တုိ့က အင္ဂ်ီနီယာ လုိင္းဆုိလားပဲ...သူတို့ ေတြမွာ ေတာ့ အိမ္မက္ေတြကုိ စီ နဲ့ေပါ့ေလ..ဒါကုိ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဓါတ္မက်ပါဘူး.. ကၽြန္ေတာ္ ရဲ့ ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံေပါ ေလ..ကၽြန္ေတာ့္မွာလဲ အိမ္မက္ တစ္ခုရွိပါတယ္ဗ်...ညီညာၿပန့္ၿပဴးတဲ့ သဲေသာင္ၿပင္ၾကီး ရွိတဲ့ ကမ္းေၿခ မွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္  စက္ဘီးတူတူစီးခ်င္တယ္..စြန္ေလးလဲတူတူလႊတ္ခ်င္တယ္ေလ..ေဖေဖ လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ့ မိသားစုကုိ ၿပန္လည္ ခ်စ္ခင္တတ္မယ့္ တစ္ရက္မွာ ေတာ့ ႕ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ေလး ၿပည့္လာႏုိင္မယ္ထင္ရတာပဲ.

.....................................ဇာတ္သိမ္း.................................................................................................

 ဒီေန့ မနက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေစာေစာ ႏုိးလာခဲ့တယ္...အားေတြလည္းၿပည့္ေနသလုိခံစားရတယ္....႕ေနမင္းၾကီးကလည္းထြက္ဖုိ့တာဆူေနၿပီ...လွလုိက္တာေနာ္...႕႕႕႕ကၽြန္ေတာ္ ၀င္းထဲ ဆင္းလမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ ေနတဲ့ ေနရာေလးပာာ ကင္ဆာေရာဂါရွင္ေတြ အတြက္ေတာ့  ေတာ္ေတာ္အဆင္ေၿပပါတယ္..ဒီထဲေရာက္လာကတည္း က ေသမယ့္လူေတြပဲေလ...တစ္ေယာ္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာ...တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ထြက္သြားၾက နဲ့ ပာုတ္ေနတာပါပဲ ...ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တုိ့ အားလုံး စိတ္ဓါတ္မက် ၾကပါဘူး...ေသမွာၾကိဳသိရတဲ့အတြက္ ၀မ္းေတာင္သာပါေသးတယ္...သံသရာ အတြက္ၿပင္ဆင္ခ်ိန္ေလး ရတာေပါ့.....ပာုိေတြး ဒီေတြးနဲ့ ၀င္း တစ္ပတ္ေတာင္ ၿပည့္သြားၿပီ...ေပာာ ဆရာ၀န္ၾကီးလာၿပီ...ကၽြန္ေတာ္တုိ့ရဲ့ ေ၀ဒနာေတြကုိ ကုသ ေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ၾကီးေလ၊ " ေနေကာင္းလား..ေဆးသြင္းၿပီး လမ္းေတာင္ေလွ်ာက္ေနပလားး ေအး ေအးး ေကာင္းတယ္ေပာ့ " ဆရာၾကီး ရဲ့ ေစတနာ သံေတြပာာ ေဖာင္ေထးရွင္း တစ္ခုလုံးၿပန့္ ႏွံေနပါၿပီ....႕႕ကၽြန္ေတာ္လဲဒီေန့ ေနာက္ဆုံးေဆးသြင္းရမယ့္ေန့ေလ........
" ေပာ့ေကာင္ေလး ေဆးသြင္း ရမယ္ေလ..ေအာ္ လာ လာ ဆရာ ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ ပာာကို " အနီေရာင္ သူနာၿပဳဆရာမေလး ေတြ က ကၽြန္ေတာ့္ကုိလာေခါ ၾကၿပီ ၊ သူတို့ ေတြက ပြစိပြစိ နဲ့ အၿမဲတမ္းအဲ့လုိ ေအာ္ေနေတာ့တာပဲ ."လာၿပီ လာၿပီ ဆရာမ ကလဲ ခန ေလးပဲပာာ ကုိ " ကၽြန္ေတာ္ ေစာဒက တက္ကာ ေဆးသြင္းဖုိ့ အခန္းထဲ ၀င္သြားလုိက္သည္။

ေပာာ..ေမေမ ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီပဲ..." ကဲ သား ေမေမ ေစာင့္ေနတာ သားကုိ၊ သား ေနေကာင္းလား၊ သက္သာရဲ့လား ၊သားၾကိဳက္တဲ့ ပူတင္း ေဆးသြင္းၿပီးရင္ စားမယ္ေနာ္.ေမေမ ေစာင့္ေနမယ္ " ေမေမ က အဲ့ဒါေတြ ခ်စ္ဖုိ့ေကာင္းတာ. သားအၾကိဳက္အကုန္ ထည့္လာတယ္..အဲ့ေလာက္ခ်စ္ဖုိ့ေကာင္းတဲ့ ေမေမ ကုိ ေဖေဖ က ဘာလုိ့ မခ်စ္လဲ မသိပါဘူး အဲ့တာေတြထားပါေတာ့ ခုေဆးသြင္းဖုိ့ အရင္လုပ္ရဦးမယ္..." ကဲ သား ခန နားလုိက္ဦးေနာ္..၂ နာရီေလာက္ပဲ ေနာက္ဆုံးအလုံးပါပဲကြ " ဆရာၾကီး က ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကုိ ဆုပ္ကာ ေၿပာသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ခြံေတြေလးလာသည္။ေခါင္းလဲနဲနဲ မူလာသည္။ ေမေမရဲ့ ဘုရားစာရြတ္သံေလးကုိၾကားေနရတယ္....ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ ကုိ ေခါေနၾကသံ ကုိလဲ ၾကားေနရတယ္
......................................................................................................................................
ေလနုေအးက တၿဖဴးၿဖဴးတုိက္ခတ္ေနတယ္...ေမေမက ေဖေဖ ေပးဖူးတဲ့ ပု၀ါေလးကုိ ၿခံဳထားတယ္
ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ေဖေဖရယ္ က စြန္ လႊတ္ဖုိ့ေလ သင့္ရာကုိ ဦးတည္ေနၾကတယ္...
ေမေမကေၿပာတယ္ သုံးေယာက္တူတူ စက္ဘီးစီးရေအာင္တဲ့......ညီညာၿပန့္ၿပဴးတဲ့သဲေသာင္ၿပင္မွာတဲ့ေလကၽြန္ေတာ္ရယ္ ေမေမရယ္ ေဖေဖရယ္ စက္ဘီးတူတူစီးၾကတယ္...ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ေကာ  ကၽြန္ေတာ့္ စက္ဘီးေလးေကာ ပင္လယ္လူိင္းေတြက ေခါသြားၾကတယ္...ကၽြန္ေတာ္က ေအာ္ ကာ ေမေမ့ ကုိ ေခါေနတယ္...ေမေမက ေတာ့  ေဖေဖေပးတဲ့ ပု၀ါေလးကုိ ၿခံဳထားကာ ေဖေဖ့ကုိ မွီကာ ငုိေနတယ္.. ႕ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ ေရာ ေဖေဖ ကုိ့ပါ ေအာ္ေခါေနမိတယ္...ေမေမနဲ့ေဖေဖက ေတာ့ ကမ္းစပ္မွာရပ္ၾကည့္ေနေလရဲ့.......................................

မွတ္ခ်က္..ဒီ၀တၳဳတုိေလးကုိ မႏွစ္က ၂၀၁၁ ခုႏွစ္က ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ မွာ ေရးၿပီး facebook ေပၚတင္ခဲ့ပါတယ္...စာလုံးအသုံးအႏွုန္းမ်ားမွားေနၿပီး..မူရင္း အေရးအသား ကုိတင္ၿပ ခ်င္လုိ႔ ၿပင္ဆင္ခ်က္မရွိဘဲ မူလအတုိင္းၿပန္တင္ေပးလုိက္ပါတယ္